4 - قرآن معيار شناخت روايات است روايت « متواتر » و فراوان در اختيار داريم كه قرآن را محك و شناخت اخبار و احاديث معرفى كرده‌اند و مضمون اين روايات اين است كه : روايات وارده بايد به قرآن ارائه شده و با آن سنجيده شوند و هر روايتى كه با قرآن تطبيق و سازش نكرد ( 1 ) - ، دروغ و باطل بوده و افترا و بيهوده‌اى بيش نيست و بايد آن را به سينهء ديوار كوبيد و نبايد آن را پذيرفت . اين روايات دليل و گواه روشنى هستند ، بر اين كه ظواهر الفاظ قرآن ، حجيت و مدركيت دارند زيرا يك سخن پيچيده و غير قابل فهم كه ظاهر آن اعتبار نداشته باشد ، ميزان و وسيلهء سنجش نخواهد بود . و علاوه بر اين روايات ، يك سلسله روايت‌هاى ديگرى نيز وجود دارد كه مىگويد : شروط و پيمان‌ها را به قرآن ارائه دهيد ، هر پيمانى كه با قرآن مخالف آيد ، باطل و غير قابل قبول بوده و آن چه مخالف نيست ، صحيح و واجب العمل است . 5 - ائمه ( ع ) با ظواهر قرآن استدلال مىكردند پنجمين دليل بر حجيت ظواهر قرآن ، روش استدلال ائمه است كه در بعضى از موارد به ظواهر قرآن استناد كرده و احكام الهى را از آن استخراج كرده‌اند . اينك نمونه‌اى چند از استدلال‌هاى امام صادق ( ع ) را كه ظواهر الفاظ قرآن را مورد استناد و استشهاد قرار داده است ، در اينجا مىآوريم : 1 - زراره از امام صادق ( ع ) پرسيد : از كجا به دست آورده‌ايد كه در وضو به قسمتى از سر بايد مسح كرد نه به همهء آن ؟ امام ( ع ) در جواب وى فرمود : « لمكان الباء » ، يعنى به جهت وجود « باء » كه در آيه وضو به كار رفته است و از ظاهر آن چنين بر مىآيد كه تنها به قسمتى از سر مسح كردن كافى است نه به تمام آن . 2 - روزى امام صادق ( ع ) منصور دوانيقى را از پذيرفتن گفتار سخن چين و دو بهم زن ، نهى مىفرمود و گفتار خويش را بدين جا رسانيد كه : گفتار سخن چين مورد اعتبار و قابل قبول نيست ، آنگاه اين آيه را خواند : إِنْ جاءَكُمْ فاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا . « 1 »

--> ( 1 ) حجرات / 6 .